Een flexibel verloningsplan of cafetariaplan biedt werknemers de mogelijkheid om – binnen het kader dat door een werkgever is vastgelegd – bepaalde keuzes te maken in het verloningspakket. Hoewel er geen eenduidige definitie bestaat van ‘een cafetariaplan’, is het algemene idee dat werknemers met een budget (vaak een deel van hun huidige loonpakket) zelf keuzes kunnen maken die beter bij hen passen.
Een klassiek voorbeeld van een cafetariaplan is de leasefiets die een werkgever ter beschikking kan stellen. Een werkgever zal doorgaans niet aan alle werknemers een leasefiets aanbieden. Enerzijds omdat dit zou resulteren in een aanzienlijke bijkomende kost, anderzijds zit niet iedereen te wachten op een leasefiets. Ook door de voorwaarde van regelmatig woon-werkverkeer als vereiste voor de (para)fiscale vrijstelling, is een leasefiets als arbeidsvoorwaarde slechts haalbaar voor een beperkt aantal werknemers.
In zulke situaties kan een cafetariaplan de oplossing bieden. De werkgever biedt in dat geval de mogelijkheid aan de werknemers om een bepaald bestaand budget (zoals de eindejaarspremie of eventueel wagenbudget wanneer de werknemer een goedkopere bedrijfswagen heeft gekozen dan degene waarop hij recht heeft) in te ruilen voor een leasefiets. Dit heeft verschillende voordelen:
- het blijft budgetneutraal voor de werkgever (de loonkost blijft gelijk want de werknemer ruilt enkel een deel van zijn bestaand loonpakket in voor iets anders);
- de werkgever kan hiermee het gebruik van een alternatieve (groene) mobiliteit stimuleren;
- de werknemer kan zelfkiezen of hij of zij de leasefiets neemt; en
- de werknemer optimaliseert het loonpakket door het meer te laten aansluiten bij zijn of haar persoonlijke behoeften. Vaak kan de werknemer hierbij het budget ook op een parafiscaal voordeligere manier aanwenden dan wanneer men de aankoop privé had moeten doen.
Een cafetariaplan is dus een win-win voor alle partijen.